Altijdeenmening

Lastige dilemma's of pure politieke lafheid?

Ik heb vandaag een paar kleine of wat grotere dilemma’s voor u. En uiteraard mag u zelf als lezer uw antwoord geven. Voor u zelf, voor de rest van de lezers hier, of voor mij als intitiatiefnemer.  Stel u eens de situatie voor;  u woont ergens op een leuke locatie in een heerlijk huis en u krijgt nieuwe buren. Rechtstreeks of via via hoort u de volgende zaken over hen en daarop moet u zelf even reageren. Hoe doet u dat?

1)U knipt elk jaar de coniferen tot een fraaie rechte heg. Het is uw trots om een rechte bovenkant en volledig gladde wanden te maken en dat kost u een hele dag werk. Dat blijkt dat de buren aan de andere kant van die heg natuurfreaks zijn en niets veranderd willen zien aan de uitgegroeide coniferen. Wat doet u dan? U staakt uw tuinactiviteiten onmiddellijk b) u trekt zich niets aan van die wensen c) u gaat bij een kopje thee of koffie toch eens overleggen met die buren over hoe zij willen dat u met uw tuin omgaat.

2)  U(w) (ligt als) vrouw graag tijdens de zomer (half)bloot in de tuin om van de zon te genieten. De nieuwe buren zijn daar vanuit hun geloofsovertuiging niet van gediend. Dus…a)Maakt u geen gebruik meer van uw tuin b) u trekt zich daar niets van aan c) U gaat bij de buren praten over hoe u dit probleem kunt oplossen.

3) Uw beste vrienden zijn tevens uw buren aan de andere kant van uw huis. Maar die vrienden zijn homo’s. De nieuwe buren hebben bezwaren tegen homo’s en dat weet u. Zij maken u duidelijk dat ze uw vriendschap met dat andere burenstel niet zien zitten. Wat doet u? a) U staakt de vriendschap onmiddellijk b) Vriendschap gaat boven alles c) U gaat voor een kopje koffie of thee toch eens langs bij de nieuwe buren om uw standpunt eventueel te wijzigen.

4) U rijdt al jaren in een Italiaanse auto. De nieuwe buren hebben een bloedhekel aan Italië en alles wat daarmee van doen heeft. Zij dreigen met krassen op uw auto als u die bolide niet uit hun buurt parkeert…..wat doet u? a) U verkoopt de Italiaanse auto en kiest voor hetzelfde merk als dat van de buren b) U neemt de gok en blijft in uw auto rijden. C) U gaat toch eens een kopje koffie of thee drinken bij de buren om te zien in welke straat u de auto wel acceptabel kunt parkeren.

5) U bent al jaren overtuigd christen, joods of katholiek en draagt uw geloof daarbij ook een warm hart toe. De nieuwe buren zien niets in uw geloof en dringen erbij u op aan om elke uiterlijke vertoning van uw geloof achterwege te laten omdat dit bij hen kwetsend kan overkomen. Wat doet u? a) U haalt alle verwijzingen van uw geloof weg en spreekt ook niet meer over uw liefde voor uw god b) U trekt zich niets aan van het verzoek en blijft gewoon doorgaan met uw eigen beleving c) U drinkt een kopje koffie of thee bij de buren en probeert er achter te komen wat er zo kwetsend is aan uw geloof.

 

6) U hoort dat de nieuwe buren alle culturele uitingen in uw omgeving zien als kwetsend of zelfs heidens. Daaronder vallen o.a. Sinterklaas, Kerstmis, Pasen, Pinksteren en zo meer. Wat doet u? a) U schaft alle feesten en evenementen direct af  b) U trekt zich hier niets van aan, men past zich maar aan c) U gaat weer koffie of thee drinken en vraagt aan uw buurman waarmee u hem nog meer van dienst kunt zijn.

Ook gelezen of gehoord over de aangepaste Sinterklaasviering en de van het kruis ontdane mijter bij de intocht van de schijnheiligman in Amsterdam?

De arrogante overheid

Democratie geeft burgers het idee dat zij over van alles en nog wat mogen meedenken. Er zijn voor dat doel ook keurige procedures ingesteld waardoor individuele burgers, al dan niet verenigd in actiecomités of zelfs stichtingen tot behoud van… op velerlei wijzen bepaalde beslissingen van lokale of landelijke overheden kunnen dwarsbomen of tegenhouden. Bij sommige van die beslissingen vraag ik mij soms wel eens af of er bij die overheden wel mensen werken met enig gezond verstand in hun bol. Bij andere besluiten kan ik me nog wel iets voorstellen. Zo is de doorstroming van het doorgaande verkeer in bepaalde gebieden erbij gebaat om op zorgvuldige wijze het wegennet uit te breiden. En niet zoals bij de A4 na Rijswijk veertig jaar tegen gehouden te worden. Maar op die weegschaal tussen belangen van de overheid en burgers moet ook wel eens gekeken worden of bepaalde besluiten wellicht niet moeten worden afgeblazen. Zo had ik zelf niets op met de Betuwelijn. Geld verslindend en nu al door de economische crisis achterhaald. De Noordzuidlijn in onze hoofdstad is ook al zo'n wangedrocht. Dat zo onvoorstelbaar veel geld opslokt dat hele generaties na de huidige nog steeds opgezadeld zullen zijn met de aflossing van de schuldenlast voor dit linkse speeltje. Nieuw is dat de huidige regering, toch niet bepaald een club lieden met een normaal duidelijk en ferm beleid, ineens binnen twee weken een aantal stevige besluiten heeft genomen waar een belangrijk deel van de (soms lokale)burgerij niets mee op heeft. Zo is het plan voor de kilometerbeprijzing er nu doorheen gejast en zoals viel te verwachten wordt die ‘Big-Brother-is-watching-you’ tolheffing onder druk van links alsnog (en tegen de afspraken in) duurder voor automobilisten als het huidige, ook al deels illegale, systeem van belastingheffingen op het bezit van auto’s. Omdat ook de Provinciale graaiers nog extra belastingen mogen heffen komt de automobilist van na 2012 extra bedrogen uit. De burgers in dit land willen die kilometerbeprijzing niet, het draagvlak is slechts ontstaan bij de linkse politieke partijen, de milieubeweging en de ANWB, maar het gemor onder autorijdend Nederland neemt (terecht) toe. Het kabinet besloot ook even om vlak bij Urk, een pittoreske plek aan de rand van de grote meren, een enorm windmolenpark te plaatsen. Het uitzicht vanuit de godsvruchtige vissersgemeente wordt er voor altijd door verprutst. Minister van der Hoeven ging nog niet zo lang geleden op die locatie kijken, luisterde naar de Urkenaren, nam een door iedere Urker getekende petitie aan, maar had er verder volstrekt maling aan. Het milieu vraagt nu eenmaal om zgn. groene windstroom. Dus, jammer voor Urk. Die verachtelijke foeilelijke molens komen er. Derde besluit deze week; onder een woonwijk van het forenzenplaatsje Barendrecht (onder Rotterdam) gaat Shell met steun van de overheid CO2 in de grond pompen. Alles en iedereen is het daar niet mee eens, maar de overheid zet gewoon door. Jammer voor die ‘paar bewoners’, maar waar moet je dat spul anders laten. Het mag niet meer de lucht in worden gestuurd….en we dienen bepaalde milieunormen te behalen. Dus hup met dat spul, de grond in….onder de nieuwe huizen van de daar wonende Barendrechters. Die zijn woedend, loeren op een passend antwoord. Ik weet er wel een, gewoon een bouwvergunning aanvragen voor een kernreactor, Made in Iran, en die plaatsen op het Binnenhof. Natuurlijk wil bestuurlijk Nederland dat niet, maar er is daar ruimte genoeg voor en volgens mij kan je in een dergelijk fraai koepelvormig gebouw best lekker vergaderen. En nog warm ook. En voor genetische veranderingen van de mensen die daar dan functioneren hoef je niet bang te zijn, volgens mij zitten er nu al monsterlijke lieden in dat regeringscentrum. Doof, blind, en vooral ook meedogenloos als het om hun door milieugroepen en linkse ballonoplaters opgejutte machtshonger gaat….Het wordt tijd voor verandering! Gelukkig zijn er volgend jaar verkiezingen. En gisteren was al te zien welke kant het opgaat..... 

Chocolade met een luchtje...

Gek ben ik op chocolade. Puur, in lettervorm, als kersenbonbon, reep, vloeibaar, verwerkt in taart of noem maar op. Een van mijn verslavingen. Het eten er van is tot kunst verheven. Zeker in deze tijden van feestdagen en lekkernijen is het idee om te gaan lijnen al een lastige, maar om chocolade uit te bannen bijna onmogelijk. Toch werd ik dezer dagen geconfronteerd met schokkende beelden en dito cijfers over hoe dat lekkere goedje eigenlijk wordt gefabriceerd. De bron van die informatie is uiteraard maatschappij-kritisch, wat groen-linkserig en dus moet je die feiten en beelden soms een beetje nuanceren. Zeker als er een advies uit voort komt dat op zijn zachtst gezegd merkwaardig is en daarnaast een garantie biedt voor ‘minder smakelijk snoepen’. Wat is volgens die nu lopende campagne aan de hand in chocoladeland? Wel, het lekkere spul wordt o.a. gemaakt van cacaobonen. En het grootste deel van die bonen wordt geplant, en geoogst in Afrikaanse landen. En bij dat laatste traject zouden vele kinderen tot slaaf zijn gemaakt en met een minuscule vergoeding worden afgescheept. Hun omstandigheden zijn volgens de perscampagne van de actievoerders, vreselijk en dat komt allemaal doordat de grote tussenhandelaren, importeurs en grootgrutters in ons land (kennelijk niet elders in de wereld..) zo schrikbarend weinig betalen voor die bonen. Stel je voor; als je een chocoladereep koopt voor 1 euro, krijgen de boeren in Afrika daar slechts 3 cent van, 42 cent gaat naar alle tussenhandelaren en de winkelketens die u de chocolade verkopen vangen zelf 55 cent aan marge. Dat zijn meer dan woekerwinsten natuurlijk. Nu is er wel een kentering aan de gang, want bij sommige supermarkten zijn zgn. ‘maatschappijvriendelijke’ chocoladeletters en repen te koop. Daar hangt een speciaal labeltje aan. En daarmee krijgen die boeren en de kinderen die onder dwang voor hen werken het naar verluid flink veel beter. Maar er zijn in ons land kruideniers die niets zien in dit systeem en gewoon doorgaan met de levering van ‘normale’ chocolade. O.a. Hema en Albert Heyn worden daarbij genoemd. Tot nu toe heeft die campagne mijn aandacht. Maar dan blijkt ineens dat het venijn in de staart zit. ‘Het beste zou zijn als we allemaal over zouden stappen op Max Havelaar chocolade. Ietsjes duurder, maar zo goed voor die boeren. Eerlijke chocolade dus’. Kortom, een pure reclamecampagne om het eigen merk chocolade aan de man en vrouw te brengen. Nu is dat nog niet zo erg, maar dat goedje is niet zo lekker. In vergelijkende warenonderzoeken bleek dat die Max Havelaarchocolade een beetje muffig smaakt. Vraag me niet waarom, maar het was wel zo. En daar kwam ineens nog een aap uit de voorlichtingsmouw. Die chocolade is maar liefst 50 cent duurder dan normale chocolade. Waarom? Omdat de boeren het dan pas beter krijgen? Ja ja, maar daar geloof ik persoonlijk dus niks van. Want als er een marge zit op die chocoladeproducten zoals door de organisatie zelf is aangegeven, kan daar best een deel af voor verbetering van de omstandigheden van die boeren toch? Vijftig cent er bovenop die door de consumenten moet worden opgehoest lijkt mij dan niet zo logisch of netjes. Of moeten die flinke reclamekosten soms  worden betaald door de consument? Net als die medewerkers die voor de zgn. ‘onpartijdige’ voorlichting zorgen? Ik vrees dat er letterlijk en figuurlijk een ‘luchtje’ zit aan deze zgn. goed bedoelde campagne. En dus blijf ik maar verder eten van mijn Drosteletter en de Duitse kersenbonbons. Heerlijk van smaak en zoooo slecht voor de lijn……. 

Lastige levensvragen...

Prachtig was ze, de jongedame die ik gisteravond voorbij zag komen in het tv-programma van de TROS onder de titel: ’Het mooiste meisje van de klas’. De foto’s uit haar jeugd maakten wel duidelijk, dit was een ‘stuk’. Blond, lang, slank, met ogen die een man (of klasgenootje) deden smelten. Ze was nog niet zo lang geleden met een jonge man gaan samenleven, ook niet bepaald een type dat achteraan had gestaan toen onze schepper de schoonheid had uitgedeeld en ze planden hun gezamenlijk leven en carrière al helemaal in. Tot zij door een ongelukkige val van een of ander afdakje zo ongelukkig terecht kwam dat ze een dwarslaesie opliep. Dat was pas vorig jaar gebeurd en nu knokte ze zich terug naar een aanvaardbaar leven. Haar vriend was ontdaan, moest zich aanpassen maar gaf, hij was nog steeds innig verliefd op haar, dat er op fysiek terrein wel iets heel erg veranderd was. Niets was meer zoals voorheen en het vroeg een grote aanpassing van beiden. Vreselijk natuurlijk. En zijn bleef mooi, prachtig gewoon, maar wel in een rolstoel met alle beperkingen die haar kwetsuur met zich meebrachten.  Ooit zag ik nog iets soortgelijks op tv. Het ging daarbij om een jonge sportieve vent die er ook al zo mooi uitzag en een bijpassend vriendinnetje naast zich had. Hij was op zeker moment in een ondiep deel van een rivier gedoken en had vanaf zijn nek een soortgelijke zeer ernstige blessure opgelopen. Hij kon echt niets meer, behalve praten. Zat opgesloten in zijn niet meer goed werkende lichaam. Zijn vriendin bezwoer hem in eerste instantie bij hem te blijven. Maar onlangs las ik een vervolgartikel over die jongeman die nog steeds knokt om bepaalde lichaamsfuncties terug te krijgen. Zijn vriendin had het na een jaar mee martelen opgegeven. Een leven als non was toch iets te veel gevraagd van haar. Hij kon haar niets meer bieden op fysiek terrein en daar kon ze niet mee leven. Los van de ellende van een dergelijke kwetsuur is het verlaten worden door geliefden, vrienden enz. natuurlijk iets waar je best mee moet kunnen omgaan. Ik vroeg me ineens af hoe dat nu gaat tussen mensen. Want soms ontstaat een situatie binnen een huwelijk waarbij een van de twee partners door welke oorzaak ook ‘alle deuren dicht smijt’. Hoe gaat die ander daar dan mee om? Blijf je dan omdat er zo’n goede band is tussen beiden of voor de kinderen bij elkaar? Mag de partner die normaal gezond is al dan niet aanspraken maken op een normaal gevoels- of seksleven? Is het mogelijk om ruimte te bieden aan de ander om een uitlaatklep te vinden die de bestaande relatie tenminste overeind houdt? Of is trouw gewoon trouw en moet er niet gezeurd worden. Wat doe je als in een relatie veranderingen plaatsvinden met een fysieke of psychische oorzaak? Wat is dan de positie van de partner? Natuurlijk, ik hoop dat niemand van ons het zal meemaken of wellicht nu in een positie zit waarbij dit soort levensvragen een rol spelen, maar het intrigeert me toch wel. Zeker als ik weer eens voorbeelden zie van mensen die dit soort ellende meemaken. Want hoe je het wendt of keert, in al die situaties zijn er meer mensen getroffen dan de daadwerkelijke slachtoffers. En wat moeten of mogen die dan in zo’n onverhoopte situatie doen volgens jullie??? Laat me eens weten als je wilt, want ik worstel zelf enorm met het dilemma voor die mensen die naast of met de ‘slachtoffers’ leven.  

'Gewoon doen' Frans....!

Stel……, je bent net iets bekender dan mevrouw Jansen op de hoek van de straat, of meneer Bakker die in het bejaardenhuis zit. Je bent de vrouw van.….of onderzoekt feiten en meningen. Je bent zanger van het levenslied of mag als sidekick af en toe aanschuiven bij een of ander praatprogramma. Dat maakt je tot een iets bekendere Nederlander en daardoor een potentieel promotor van al dan niet betrouwbare merken of producten. Waar ik naar toe wil? Wel, naar BN-ers (of wat daar voor door gaat) die meedoen aan reclamespotjes voor zaken die eigenlijk wel eens schadelijk kunnen zijn voor de ontvangers van de boodschap. Verleid door jouw bekendheid of (vermeende)autoriteit sluiten die een koop- of wurgcontract af waardoor ze op termijn vast en zeker in de problemen kunnen komen. Moet je dan niet een soort van schuldgevoel op je schouders voelen rusten? Zou je niet een zekere schaamte moeten hebben om wat je anderen aandoet? Of verdwijnt door dat BN-erschap ook je eigen persoonlijkheid of goede smaak? Uiteraard kan het ook zo zijn dat die lieden dit al als karakterfalen in hun hele doen en laten hadden of hebben zitten en helemaal geen gevoelens hebben voor anderen. Dat verklaart vaak ook waarom zij wel tot bekende Nederlanders uitgroeien en mevrouw Jansen of de oude heer Bakker niet natuurlijk. Veel BN-ers komen voort uit netwerken. Men heeft allerlei lijnen lopen naar managers, programmamakers, politieke partijen, omroepen en wat dies meer zij. En zo komen ze ook in de bestanden terecht van reclamemakers die op het punt van goede smaak en verantwoordelijkheid net zo veel boter op het hoofd hebben als de moderne advocaten of politici. Een leugentje om (eigen) bestwil moet kunnen toch? En dus worden zeer lucratieve contracten afgesloten met deze ‘bekenderen’ om vage bedrijven of producten met verve te verkopen. Zo heeft de mij tot dan onbekende Nederlandse Energie Maatschappij eerst Natascha Froger ingezet om aan te tonen dat dit private energiebedrijf lagere tarieven hanteert dan ‘anderen’. Gelukkig bleek het Natscha na enige kritiek en navraag over de status van deze opdrachtgever dat zij het toch niet kon verenigen met haar status als nieuwe Moeder Theresa en gingen de stroomleveranciers over op Maurice d' Hond. Die had nog een paar schadevergoedingen te betalen en kon de centen goed gebruiken. En dus werd met verve gesproken over de voordelen van het betrekken van de dagelijkse portie stroom bij de NEM. Toen ook aan Maurice werd getwijfeld kreeg de NEM een nieuw gezicht. Franske Bauer. Simpele volkszanger uit Brabant die altijd met zijn fans koffie drinkt en niet veel meer eet dan Nassi van de lokale Chinees. En met een slimme nieuwe campagne waarbij Frans veel lacht en zich door een dame van de NEM een contract aan laat smeren zet de NEM zich neer als de energieleverancier van Nederland. Zou Frans dat nu net zo zielig vinden als ik voor mevrouw Jansen en meneer Bakker die jarenlang vast komen te zitten aan een contract bij die lui? Of zou hij slechts denken aan de maandelijkse uitkering voor bewezen diensten? In dat geval is hij niet de volkszanger die hij altijd wilde zijn. Maar gaat het hem net als iedereen gewoon om de centen. Mocht hij zich door dit stukje aangesproken voelen en er acuut mee stoppen. Zou ik dan wellicht zijn plek in kunnen nemen? Nemen jullie me dan nog serieus? Of zou het niks uitmaken? Blijven jullie me toch wel trouw, zoals de duizenden fans ongetwijfeld Frans ook zullen blijven volgen. Wat hij ook doet. Want als zij geen stroom meer krijgen omdat ze de rekening van de NEM niet meer kunnen betalen, mogen ze vast bij hem thuis even koffie komen drinken om op te warmen. Mag bij mij ook hoor….maar eerst dat contract maar even binnenslepen….    

Niet om de interviews...voor de plaatjes!

Schoonheid zit vaak in het oog van de observatie. Wat voor de een schitterend is of sexy, is voor de ander het toppunt van lelijkheid of een pure afknapper. Smaak speelt daarbij een flinke rol. De een gaat voor blond en slank de ander vindt donker en lekker dik wel iets hebben. Mensen hebben op dit punt een hele reeks van emoties en smaken, verschillen daardoor allemaal van elkaar. Hoewel we meestal wel wat minder trendsetters dan volgers zijn. Ook al willen we dat vaak niet toegeven. Zo vinden we oudere mensen vaak minder aantrekkelijk dan jongere en accepteren we bepaald gedrag van die oudere groep wat minder snel dan we bij jongeren doen. Zo is een oude man in een Porsche snel ‘zielig’ en is een jonge uitslover in zo’n zelfde auto ‘succesvol’ in de ogen van de meesten. Opmerkelijk, want vermoedelijk heeft die oude heer ruim de centjes om deze sportieve auto te rijden en heeft hij geen zin om in een of andere brommobiel rond te crossen, terwijl die jonge vent het ding vermoedelijk via zijn baas mag leasen. Hetzelfde beeld zien we als het gaat om tentoongesteld bloot. Kijk maar eens op het strand. Een jonge strakke dame die zich op haar badhanddoek uitstrekt in haar evakostuum trekt vele kijkers die haar op haar merites beoordelen. Een oudere vrouw die hetzelfde doet wordt al snel als zielig ervaren en mensen spreken er al snel schande van. Waarom? Omdat je aan dat lijf kunt zien dat het heeft geleefd? Dat die dame in kwestie kinderen baarde en zoogde en dat ze misschien een paar pondjes vet te veel op bepaalde plekken heeft zitten. Is het daarom niet meer toegestaan om ‘brown-all-over’ te worden? Of gaat het er om dat het gros van de mede zonaanbidders de moed ontbreekt om de rondingen en weke delen aan het zonlicht en eventuele jaloerse of scheve blikken bloot te stellen. Een beetje in deze lijn zie ik ook alle commentaren rond het in de komende Playboy verschijnen van een van de weinige echte diva’s die de Nederlandse showbizz nog kent; Patricia Paay. De dame in kwestie is de 60 kaarsjes  gepasseerd maar ziet er nog uit alsof ze net aan 50 is geworden. Ze is klein, slank en heeft een stevige voorgevel. Ze draagt haar haren op een bijna glamoureuze wijze en heeft een prachtige kop en een mond vol hagelwitte tanden. Daarbij heeft ze een tumultueuze periode achter de rug. Haar man verdween met een jonge, maar redelijk afgelikte, boterham in de vorm van Micky Hoogendijk en La Paay bleef achter met haar dochter en een kater. Om te laten zien wat Adam allemaal mist gooit ze straks haar volle 1.59mtrof zo in de strijd en mogen we allemaal zien hoe mooi een zestiger kan zijn. Als we de oogkleppen af doen en de vooroordelen even opbergen. Ik vind haar besluit getuigen van grote moed en denk dat ik dit keer de Playboy weer eens aanschaf. Niet voor de interviews, maar voor het bekijken van de foto’s van een fraaie dame die ik toch op een zeker voetstuk plaats. Alleen moet ik uitkijken dat ik niet wordt gezien als een groot Paaykenner. Dat ben ik niet, ik weet dat ze ooit een hitje had met ‘Who’s that Lady with my man’ (…) en de Star Sisters haar redelijke roem bezorgden. En voor de rest ken ik haar van twee eerdere Playboy-sessies en dat huwelijk. Maar verder? Geen idee, maar ik vind het wel een ‘lekker wijf’. Mag dat ook?      

Mijn unieke wereldbeeld...

Ik weet nog heel goed dat ik als kind ineens ontdekte dat ik op andere wijze naar de wereld keek dan alle mensen om me heen. Dat was best even schrikken en slikken. Voor die tijd ging ik op in de kleutermassa en dacht weinig na over de waarden van het leven. Een eigen plek in de zandbak of thuis in de zonnige voorkamer was al goed genoeg. Maar op een dag drentelde ik over straat en bedacht me ineens dat ik uniek was. Heel uniek zelfs. Want al die andere mensen om me heen keken naar mij en zagen een menneke met wat blond piekhaar dat ook toen al met een goede tong was uitgerust en dus veel te vertellen. Maar ik was de enige persoon ter wereld die alles vanuit mijn ogen bekeek. Ik keek naar buiten, al die anderen naar mijn buitenkant. IK weet dat dit een flinke overpeinzing waard was. Heb er dagen over gedaan. Toen bedacht ik me dat al die mensen om me heen vanuit hun eigen ogen naar de wereld om zich heen keken en dat er dus niks unieks was aan mijn status. Dat viel best tegen, maar toch gaf het me een heerlijk gevoel dat ik toch wel iets unieks had ontdekt bij mijn eigen wezen. Later volgden nog veel meer filosofische ontdekkingen. Zoals het gevoel van genoegen, lust, liefde, bevrediging. Allemaal uniek voor mij en voor anderen slechts in te schatten als gelijkwaardig. Moeilijk is en blijft het dat je als ‘uniek’ mens rekening dient te houden met anderen. Dat die weer rekening houden van jou. Van jou houden, om jou geven of je intens haten. Allemaal gevoelens die mij net zo min vreemd zijn, want hoe uniek ook, ik blijf maar een mens. Groot geluk van alles was ook dat ik niet gedwongen ben om de hele dag naar mijzelf te kijken. Ik kan de binnenkant opzoeken en zie dan de mooie, rustige, tevreden, soms boze kantjes en wat minder de uiterlijkheden die me niet blij maken soms. Dat laat ik over aan anderen. Of ze me nu leuk of lief vinden of niet. Al vele jaren leef ik dus met deze waarheid, ontdekt op een filosofische wijze toen ik voor de deur van ons ouderlijk huis heen en weer drentelde. Wat was ik toen trots op mijzelf. En hoe zit dat met jullie, waarde medeloggers? Wat hebben jullie op dit punt aan herinneringen opgeslagen? Welke ontdekkingen deden jullie op jonge leeftijd waar je nu nog wel eens mee bezig bent???

Intussen ga ik nog even verder met mijn observaties…want die zijn en blijven uniek natuurlijk!

Voorvochtmensen

Stel nu dat jouw politieke stroming denkt het gelijk volledig en altijd aan zijn kant te hebben. Dat het wereldbeeld waar jij met je club van grachtengordelintellectuelen (mooi woord voor Scrabble) al een paar decennia voor staat echt en absoluut het beste is voor de mensheid. Wat doe je dan als dat beeld wordt verstoord door een nieuwe stroming die gehakt maakt van jouw kijk op die dingen? Die aantoont dat er bepaald negatieve kantjes aan die geliefde nieuwe samenleving kleven en dat criminaliteit en verloedering wel eens het gevolg kunnen zijn van een politiek die jij met jouw club al die tijd al de andere kant op doen kijken of verzwijgen. Tot jouw tandenknarsende verbijstering zie je dat die nieuwe stroming dag na dag groter wordt en dat de leiding van die nieuwe oppositie ook nog eens in het buitenland aanhang begint te krijgen. Jouw eigen stroming dreigt op te drogen, met lede ogen zie je aan dat het aantal zetels dat de jouwe is telkens daalt. In elke peiling weer. Natuurlijk ligt dat niet aan jouw beleid, aan je uitgedragen standpunten, aan de optredens van jouw vertegenwoordigers. Nee, het ligt aan de 'domheid van de kiezer' en zeker ook aan die nieuwe partij die zo anti de door jou bejubelde multiculti-wereld is. In een soortgelijke situatie binnen een bedrijf met een beetje marketingkennis zou je dan veel geld zetten op het informeren van mensen. Je verdedigt dan het beleid waar je voor staat. Maar daar voel jij als stroming niks voor. De achterban en potentiële kiezer zouden het toch niet begrijpen. Dus zwijg je in eerste instantie en bedenkt dan een list. Je zet de door jou gecontroleerde media in en opent de aanval. Via spreekbuizen als medestanders in de politiek, cabaretiers, zelfs ex-professoren en andere zichzelf als belangrijk ziende figuren noem je die tegenstander die dit allemaal veroorzaakt heeft ‘Extreemrechts’, ‘vergelijkbaar met de NSB van voor de oorlog’. Niet netjes, maar in jouw strijd is alles geoorloofd. Zelfs demonisering. De achterban noem je ‘voorvochtmensen’ of zelfs regelrecht ‘debiel’. Termen die ronduit beledigend zijn voor bijna twee miljoen Nederlanders en blijk geven van weinig historisch inzicht. Want ooit was er een regime dat mensen ook verdeelde in ‘Uber-‘ en ‘Untermenschen’. Dat regime was pas echtf extreemrechts, maar kennelijk is alles geoorloofd in jouw strijd om de macht en het behoud van waar je voor staat of het pluche waar je op zit. Daarbij, je hebt kennelijk geen echte argumenten om jouw eigen standpunten te verdedigen. De feiten spreken immers tegen je. Dat doen ze ook al op het gebied van het milieu, de vergrijzing, de steun aan de bankiers, de baantjesjagerij, maar ook op het gebied van afspraken maken en niet nakomen. Jouw partij heeft op dat punt een uiterst onbetrouwbare naam opgebouwd. Niets van de vroegere socialistische waarden blijft overeind. Als je maar je gelijk kunt halen. Het grachtengordelsocialisme staat nergens meer voor. Het is uitgediend, het failliet is aanstaande. En intussen ga je vrolijk door met propaganda maken. En zij die dat doen zijn over het algemeen niet in staat of bereid om de enige echte waarheid naar buiten te brengen. Gelukkig zijn er altijd mensen die geloof hechten aan demagogie, aan een mogelijkheid om bepaalde stromingen in te perken, criticasters monddood te maken of uit te maken voor alles wat mooi of lelijk is. En dat alles omdat in jouw partij de juiste mensen ontbreken om een echt eigen socialistisch gezicht te laten zien. Kortom, die partij van jou is nu pas echt voorzien van maar een strategische visie: ‘Links lullen en ultrarechts zakken vullen’. De pot verwijt de ketel dus dat die extreem zwart ziet.     

Koploos kwaken, knorren en kakelen.....

‘…….en toen zei ik……….en daar reageerde hij op met………nou ja…..dan vraag ik je…..zullen we hier gaan zittuh joh?’. Het gezelschap dat een tafeltje verderop ging zitten in dat gezellige maar wat kleine Franse broodjeszaakje in hartje Leiden bestond uit twee wat oudere en op het oog versleten dames en een wat jonger exemplaar dat duidelijk last had van het feit dat ze van alles te veel op en aan haar lijf had hangen. Daarbij was haar stemgeluid op zijn zachtst gesproken aan de luide kant. En on-top-of-it-all, haar ego was zodanig dat alles wat zij aan kleins en groots in haar leventje tot nu toe meemaakte kennelijk moest worden gedeeld met haar stapgenoten, maar ook de rest van de wereld. Omdat ze al kakelend gedrieen het tafeltje naast ons bezetten en ik geen voorgeschiedenis kon koppelen aan haar verhaal verzon ik er maar bij dat zij had willen gaan trouwen met iemand die niet bereid bleek een goed pak aan te trekken voor de plechtigheid en haar geplande trouwjurk ook niet zag zitten. De dame nog eens goed aankijkend kon ik me bij dat laatste wel iets voorstellen Want het enige dat haar nog iets van figuur zou hebben bezorgd was een door drie man/vrouw aangetrokken veterkorset geweest en daarnaast een totale make-over. Als ze had verteld (dat deed ze niet..) dat ze lesbisch was had ik het direct geloofd. Niet dat dit enig verschil maakt bij mijn normale observaties van mensen, maar deze luid door pratende dame voldeed wel aan het stereotype beeld dat ik van sommige dames met die voorkeur heb. Dat ze dan ook nog een dubbele eet- en drankbestelling deed waar haar tafelgenoten het wat rustiger aandeden gaf meteen het antwoord op de vraag waarom haar lijf zoveel last had van de zwaartekracht. Onze rust werd in ieder geval aardig verstoord door het gekwaak. Nu strijdt ergernis over zoveel verbaal geluid bij mij altijd met mijn enorme nieuwsgierigheid. En dus luisterde ik naar haar argumentatie. Tot in het kleinste detail werden alle discussies met haar evt. toekomstige levenspartner uitgewerkt. En met details bedoel ik ook details. Elk in die woordenwisselingen gebruikt woord werd teruggehaald. De dames die haar vergezelden knikten slechts of zeiden iets van ‘oh ja joh..?’ en kwamen verder in het verhaal niet meer voor. Ze dienden slechts voor het vermaak van de jonge dikke dame die nog niet was bijgebracht dat de zon niet om haar heen draaide en de rest van de mensheid wel iets anders te doen had dan slechts als decor te dienen voor haar pietepeurige en wat treurige eigen leventje. Toch werd het op een zeker moment wel wat stiller aan die tafel. Dat was het geval toen de bestelde gerechten werden gebracht en daar op werd aangevallen. Ineens zag ik een parallel. Met een dier dat zich graag wentelt in de modder en knort dat het een lieve lust is. Want zelfs het verorberen van de gebrachte spijzen deed ze op een manier die mij oprecht deed twijfelen aan de verstandelijke vermogens van die potentiële levensgezel. Wat zag die in dit exemplaar van de menselijke soort? Of heeft ieder mens toch zijn/haar eigen bewonderaars? Zonder het antwoord af te wachten rekenden wij af en vervolgden onze weg door die fraaie oude stad Leiden…..

Haagse Bluf en Leids verzetje

D e NS-vrijkaartjes moesten voor de verloopdatum opgemaakt  en dus vroeg ik mijn ‘baas’ in de spiegel om een snipperdag. Die kreeg ik zowaar en zo gebruikten we gisteren een paar ‘hondenkoppen’ die als ‘Sprinter’ te boek stonden, maar meer als boemel opereerden om richting de Hofstad te reizen. De laatste keer dat ik in Den Haag het centrum bezocht was een jaar of 18 geleden en sindsdien is daar heel erg veel veranderd. Er wordt daar driftig gebouwd en het aantal nu al omhoog stekende torenflats en soms foeilelijke andere gebouwen is ontelbaar. Ergens daartussenin vindt je dan nog een deel van de oude stad en daar is het best gezellig. Er zijn leuke winkels te vinden, soms zelfs erg chique en als je goed oplet ook echt mooie en oud aandoende hoekjes. Maar toch ‘klopt’ dat stadscentrum niet. Die nieuwbouw die alles overheerst, ook de skyline, staat domweg te dichtbij. Zelfs het Binnenhof, normaal in de media altijd prominent in beeld gebracht op een manier die net de oude gebouwen laat zien, wordt overwoekerd door nieuwbouw als je net aan de verkeerde kant van de Hofvijver staat. Natuurlijk keek ik even naar de plek waar ik als leider van dit land thuis hoor, om als een van de eerste besluiten van een nieuwe regering een einde te maken aan deze gruwelijke vormen van stadsvernieling. Simpel op te lossen door het aantal (overbodige) ambtenaren te halveren, want wat mij opviel was dat heel wat van die grote nieuwe glaspaleizen worden bezet door ministeries. En dat is geen goede ontwikkeling. Het in mijn ogen foeilelijke station van Den Haag was al snel weer in zicht en we stapten in de eerste de beste dubbeldekker die ons naar een stad voerde die we een heel stuk leuker achten; Leiden. Daar geen echte hoogbouw in het centrum, maar oude pandjes, studenten, een reeks oude zeilschepen, grachtjes en zo meer. Een broodje echt oude kaas en een heerlijk kop Engelse thee bij een leuke uitspanning (..) zorgden voor de juiste sfeer en een gevoel van genot dat een snipperdag nu eenmaal met zich mee moet brengen. Het schemerde en miezerde al wat toen de volgende ‘hondenkop’ ons richting thuisbasis brachten. Nou ja, meer naar het logeeradres van onze Purdy. Die was enorm verwend en keek ons lodderig aan. Van haar had onze trip nog wel langer mogen duren. Van ons ook. Want ik deed weer de nodige inspiratie op voor nieuwe logs. Daarover later…..

(Uitleg - De ‘hondenkop’ is het oudste type treinen dat de NS tegenwoordig nog gebruikt, aangeduid als Plan T en V . Het zijn van die enkeldeks treinstellen met een soort ‘neus’ die door vormgeving en o.a. posities van de ramen sterk aan de kop van een hond deden denken. Het materieel doet nog steeds veelvuldig dienst op vooral regionale lijnen met veel haltes.)   

Ontslagdreiging

Toen ik een jaar geleden nog sprak over de risico’s die de financiële crisis zou hebben voor ons allemaal werd ik door veel lieden, vooral zij die in loondienst actief waren, bijna uitgelachen. Maar bij het eerste zuchtje wind tegen had ik er flink last van. Budgetten werden geknepen, opdrachten terug getrokken en sponsoren of adverteerders bij de uitgever/opdrachtgevers waar ik toen voor werkte, haakten zo massaal af dat die bron snel opdroogde. Voor een schrijver en creatief mens als ik nu eenmaal ben is dat best even slikken. En dus behoort 2009 nu al tot een van de magere jaren uit een reeks van zeven waar een ondernemer van mijn (for)maat kennelijk doorheen moet om ouder en wijzer te worden. Dat geldt intussen ook voor de werknemers die vorig jaar nog met enig dedain spraken over mijn vermeende crisisdreiging. Wat indertijd voor hen vrijwel ondenkbaar leek is nu ook voor hen feit. Salarissen bevroren, extra’s als een leaseauto verdwenen, carrièrekansen gehalveerd. Maar soms gaat dat zelfs nog een slag verder en gaan de bedrijven waar zij werkten domweg dicht en staan ze op straat. De crisiswind staat nu vol door ondernemend Nederland en de gevolgen zijn waarneembaar. Het aantal werklozen stijgt rap en heel wat mensen in de bloei van hun leven kloppen nu aan bij instanties voor uitkering of assistentie bij het vinden van een nieuwe baan. Zo kregen wij vorige week bericht dat een van onze vrienden, na bijna 20 jaar dezelfde baas gediend te hebben, ondanks zijn bewezen ambachtelijke vakmanschap, toch moet gaan uitkijken naar iets anders. Het bedrijf heeft zoveel last van de crisis dat de orders uitblijven en men een man of tien graag direct kwijt wil. Als je de gevolgen ziet voor zo iemand en diens gezinnetje besef je pas hoe diep dergelijke beslissingen ingrijpen in een mensenleven. Werk en inkomen zijn met elkaar verbonden en geven sommigen een bestaansreden. En natuurlijk, er zullen altijd mensen zijn die fluitend door het leven gaan, ook nu nog, en niets merken van wat zich om hen heen afspeelt. Dat maakt de frustraties voor hen die er wel last van hebben niet minder. Integendeel zelfs. Die blijven denken dat de schuld van wat ze overkomt bij hen zelf ligt. Heel soms is dat wellicht zo, maar in het overgrote gedeelte van de gevallen zeker niet. Gelukkig gaat het de bankiers die deze ellende over ons heen stortten weer goed. Althans zo lijkt het. De verkopen van de duurdere auto’s gaat nog steeds best goed. Maar ik moet het helaas voor een deel van de omzet hebben van hen die compactere modellen  verkopen. En daar zit de klad er nog steeds aardig in….! Ik trek de broekriem dus nog maar een keertje strakker aan. Anders dan vorig jaar zie ik nu om me heen dat meer mensen dit (al dan niet gedwongen) doen. En dat is in ieder geval nog een beetje gedeelde smart……    

9 oktober 1989 - begin van het einde.....

Vandaag, precies twintig jaar geleden, werd een einde gemaakt aan wat tot dan toe de Deutsche Demokratische Republik heette. Via symbolische handelingen als het opengooien van de Berlijnse Muur werd het de burgers van die Duitse heilstaat mogelijk gemaakt naar het westen te reizen en daar te kijken hoe het leven in alle vrijheid was op dat moment. Nu waren die DDR-burgers die in Berlijn de tot dan toe onneembare Muur passeerden niet de eersten die naar het vrije westen reisden, eerder al stonden er files voor de Hongaars-Oostenrijkse grens en waren er ook duizenden vertrokken via de Duitse ambassade in Praag. Het verlangen om in vrijheid te leven was groter in die DDR dan waar ook in Oost-Europa. Dat zal zeker van doen hebben met de landsaard, Duitsers zitten iets anders in elkaar dan de Slavische volken om hen heen. Maar als je in dat kader kijkt naar het leven dat die Oostduitsers hadden indertijd, was dat eigenlijk beter dan in de buurlanden. Vaak had men een redelijke welstand, het was allemaal geregeld op het gebied van wonen, inkomen en medische verzorging en je hoefde geen grote inspanningen te verrichten om een bestaan op te bouwen. Rijkdom was er ook, voor hen die de juiste kanalen wisten te vinden en het ‘old boys network’ functioneerde in de DDR net zo als elders. Maar opmerkelijk is en blijft dat ook bij mij een intrigerende aantrekkingskracht uitgaat van het wonder van het bestaan van die DDR die toch ontstond op de ruines van Nazi-Duitsland. En waar het grijsgroen van de vroegere uniformen werd veranderd in blauw en vaalgrijsgroen voor de jeugd of Volkspolizei. De propagandafilms hadden er min of meer dezelfde toon als voorheen en ook de speeches van de grote roergangers als Ulbricht en Honecker leken op die van de nazitop een paar jaar eerder. Kennelijk is dat bij het Duitse volk normaal en nodig. Soortgelijke sprekers doen het elders veel minder goed. Mij intrigeerde uiteraard na de Wende ook hoe het kon dat er zoveel mensen kozen voor auto’s als de in eigen land gebouwde en flink rokende en pruttelende Wartburg, Trabant, Barkas,of Ifa. Waarom reed men niet gewoon in een hoogwaarder merk als een Skoda, een Lada of zelfs een mysterieuze Tatra. Dat werd me pas duidelijk toen ik iets begon te begrijpen van de zgn. Planeconomie en beruchte vijfjarenplannen. De staatsluchtvaartmaatschappij Interflug verdween twee jaar later uit de lucht. De Russische Tupolev’s en Antonov’s die tot dan gebruikt waren vlogen richting Vietnam, de net voor de Wende in dienst genomen Airbussen gingen naar de Luftwaffe. Over al deze fenomenen heb ik ongeveer elk boek gekocht dat in de afgelopen twintig jaar is verschenen. Het vertelt een verhaal van een staat die meer tegen zichzelf en de eigen burgers knokte dan tegen de boze buitenwereld. Een land dat eigenlijk ook niet echt bestond. Want de partij, met al haar geheime politiediensten tot haar beschikking, kon de meerderheid van de bevolking niet het DDR-gevoel meegeven omdat men als burger gewoon meerkeuzemogelijkheden wil hebben. En die kreeg men in het westen. Hoe overbodig ook, twintig soorten snoepgoed zijn altijd aantrekkelijker dan slechts twee, waarvan er een niet lekker is. De ondergang van de DDR leidde ook tot een domino-effect. De ene na het andere Oostblokland gaf het opgelegde communisme op en zette voorzichtige stappen in de richting van het voorheen zo verguisde kapitalisme. In het ene land ging dat zonder enige vorm van bloedvergieten, in een land als Roemenie werd soms om elk gebouw geknokt. Al die omvallende stenen bereikten uiteindelijk ook de Sovjet-Unie. Waar na heel veel gedoe uiteindelijk ook het systeem in elkaar klapte en de nieuwe wereld ontstond van vrije staten die het op een of andere manier met elkaar moeten zien te vinden. In twintig jaar tijd is de wereld in het oosten van Europa veranderd. Vandaag vieren we dat precies twintig jaar geleden de Muur viel. Symbolisch, met omvallende stenen en een concert. Ik vraag me af hoeveel mensen er nu, met de inzichten van vandaag de dag, eigenlijk niet terugverlangen naar de wereld zoals die bestond voor de 9^e november 1989. Hoe kijk jij daar naar?   

Verbannen naar Kazakhstan

In vroeger tijden noemde ik dit als progressief denkend mannetje met een groot rechtvaardigheidsgevoel gewoon ‘Klassenjustitie’. Ik bedoel daarmee het verschil in behandeling dat de ene ingezeten van dit land ondergaat of de andere. Ik hoorde zojuist het verbijsterende verhaal van een paar schaatsenrijders die hun Nederlanderschap zijn kwijtgeraakt omdat ze als ploeg besloten hadden om de Kazhakstaanse nationaliteit aan te nemen. Niet omdat ze zoveel voelen bij dat steppenland waar het leven toch nog wel een beetje achterlijke ris als bij ons. Nee, het had alles te maken met het feit dat in dat land een ploeg was opgebouwd die onderdak bood aan onze naar een onderdak snakkende schaatsvrienden. So far so good, maar dan reken je natuurlijk buiten de bureaucratie van dit kleine kikkerland waar iedere buitenlander zich kan beroepen op welke idiote wet ook om er twee paspoorten op na te houden, maar hier geboren en getogen Nederlanders niet. Want als je dus al generaties lang hier hebt geleefd en dat Nederlanderschap aantoonbaar bij je hoort als je boerenkool, zoute haring, blond haar en blauwe ogen, mag je niet zo maar even een andere landsaard omarmen. Dus worden deze landgenoten tot ongewenste vreemdelingen verklaard en zijn zo volgens de kennelijk niets anders te doen hebbenden ambtenaren die dit soort mallotigheid bedachten, illegaal verklaard. En dat is dus een typisch gevalletje klassenjustitie. Want als dit de norm is, dan moeten we elke nieuwkomer ook absoluut verplichten te kiezen. Tussen het Nederlandse en het oorspronkelijke paspoort. Maar daar brandt men zich niet aan. Dus lopen bijvoorbeeld Marokkanen en Turken in dit land met twee van die identiteitspassen in de rondte en gebruiken die naar gelang het hen uitkomt. Niemand die van hen verlangt dat ze kiezen of een van de twee inleveren. Niemand die bij de ‘verkeerde keuze’ ook maar een eerste aanzet geeft tot ‘illegaal’ verklaren. Dat overkomt slechts Nederlandse schaatsenrijders die om hun sport te beoefenen kiezen voor een plek in een Verweggistaanse ploeg. Wat is dit land toch doorgeslagen in de verkeerde richting………wat verlang ik toch naar mensen met een beetje normaal inzicht in wat in 2009 onze vorm van samenleven is geworden. Praktische mensen dus en niet van die politiek correcte verder niets te doen hebbende pennenlikkers…..

Drogistengepiep...

Reclame dient altijd een of ander doel. Soms is het bedoeld om een merkbeeld over te brengen bij bepaalde doelgroepen. Als je maar genoeg geld hebt en de boodschap consequent vast weet te houden wordt het merk landelijk of zelfs internationaal vanzelf bekend. Denk daarbij maar eens aan Coca Cola. Nu is dat ongeveer de grootste adverteerder ter wereld, dus die zijn wel in staat om hun merkbeeld ook goed te ‘onderhouden’. Voor kleinere bedrijven, zeker zij die niet actief zijn in de rest van de wereld, moeten slimme reclamecampagnes zorgen dat er voldoende mensen richting product of dienst worden geleid. Als we het dagelijks landschap van al die campagnes tegenwoordig eens doortrekken zien we een enkele slimme tot briljante campagne, een groot gedeelte dat als grijs gemiddeld kan worden betiteld en een stuk van het spectrum dat als mislukt tot bijna irritant moet worden betiteld. Zo is momenteel een serie radiospots te horen van Etos die wat mij betreft valt in de laatste categorie. De boodschap van die spot begrijp ik nog wel, maar door de gekozen invulling ontgaat me meestal die inhoud totaal en zet ik de radio zachter om maar niet te worden bloot gesteld aan de piepende stem van de dame die deze reclame door de ether doet schallen. Elk reclamebureau heeft de plicht om tijdens de opzet van een campagne met de verantwoordelijke marketingman of vrouw bij de opdrachtgever te overleggen over de te kiezen stemmen voor bepaalde geplande spots.  Die stem moet passen bij het merkbeeld. Kennelijk is dat overleg ofwel niet dan wel erg kort gevoerd want wat er als resultaat uit is gekomen is naar mijn mening tenenkrommend. Bij Etos zie ik zelf meer een rustige en vriendelijke damesstem of desnoods Arie Boomsma, maar men koos tijdens de evt. voorgesprekken in de goed betaalde reclamestudio kennelijk voor een wat hysterisch aandoend jong dametje dat om een of andere reden haar stem leent aan reclamespots. Piepend en bijna naar adem snakkend gilt ze ons toe dat als we bij Kruidvat artikelen aantreffen die goedkoper zijn dan bij Etos, die laatste drogisterijketen het verschil aan de klant terugbetaalt. Het waarom is me niet zo duidelijk, ik zou denken dat je op andere kernwaarden een merk beter onder de aandacht kunt brengen of het wellicht handiger zou zijn om het gamma producten bij Etos net zo breed te maken als bij Kruidvat het geval is. Maar nee, men kiest nu al maanden voor deze frontale aanpak op prijs. En dat met die gillende en piepende dame als uitgangspunt. Wat mij betreft slaan ze daarbij volledig de plank mis. Ik ga als consument liever naar Kruidvat of Trekpleister voor mijn daar te halen boodschappen dan naar de Etos. Al het idee al dat ik die piepende dame achter de kassa tegenkomt….brrr. Dan betaal ik graag iets meer hoor! Intussen wens ik alle consumenten van deze weblog een heel fijn weekend toe!