Altijdeenmening

Tegenvallers....

Zeker op maandagen zit het soms mee en een andere keer tegen. Wel aan, de dag van gisteren behoorde voor een groot deel tot de tweede en dus tegenvallende categorie voor mij persoonlijk. Dat heb je wel eens en daarom ben ik ook vaak niet op mijn best als de eerste werkdag van een nieuwe week is aangebroken. Zo begon het al met een probleem met het werkpaard. Die trouw alle winterse perikelen doorstaat en telkens als ik haar bestijg en het contact beroer direct in actie komt. Maar de laatste tijd heeft ze een opmerkelijke dorst. Niet qua diesel- of koelstofconsumptie, maar vooral de ruitensproeiervloeistof gaat er met plastic bakken tegelijk doorheen. Dat vertoonde ze nooit eerder en dus maar eens goed opgelet. En ja hoor, zondagavond zag ik een nat plasje onder haar neusje liggen, de tank voor dat blauwe spul is lek, of wellicht een of andere leiding. Nu moet ze binnenkort voor service en jaarlijkse keuring naar de garage. Normaal zonder problemen uit te voeren, maar dit keer dus met een extra opmerking (en reparatie). In lastige tijden een tegenvaller. Het werkpaard bleef lijdend voorwerp toen ik gisterenmiddag ontdekte dat een of andere onverlaat haar snuitje heeft beschadigd. Schampschade van een andere auto heeft haar linkerwang aan de voorkant, net naast de koplamp, ontsierd. Dader op het kerkhof, maar kennelijk een blinde asociaal. Want natuurlijk geen briefje. Erger nog, de trouwe Tsjechische stond gewoon voor de deur geparkeerd. Je moet wel erg slecht kunnen rijden om daar niet langs te kunnen. Nou ja, misschien dat ik met veel cleaner en was het een en ander kan voorzien van een soort nieuwe make-up, maar voorlopig had ik dus een tweede reden om maandagen te ‘haten’. En dat werd niet beter toen ik bij het gesprek met de specialist die me precies een maand eerder afhielp van mijn toen zo acute fysieke problemen niet te horen kreeg dat ik een modelpatiënt was en wat hem betreft niet meer terug hoefde te komen. Nee, ik onderschatte kennelijk de impact van de operatie op mijn fysiek. Ik zit nog volop in het herstelproces en moest nog even voor een testje naar het lab van het ziekenhuis, en kan pas over drie maanden verwachten dat ook de medische tovenaar zo tevreden is met het resultaat van zijn handelen dat ik pas echt wordt ’ontslagen’. Tot die tijd moet ik me nog een beetje ontzien. Jemig, dat viel tegen. Het maakte deze dag niet tot de leukste van de afgelopen maand. Ik was erdoor uit mijn evenwicht gebracht en ook vrouwlief had een andere uitkomst verwacht. Minder vrolijk dan gedacht zat ik gisteravond op de bank thuis. En voelde ineens overal pijnplekken, zag weer visioenen van tegenvallende testresultaten en zo. Voor de frisse neus liep ik maar even een rondje met het hondje. In die gure oostenwind, huiverde, want zelfs het weer viel me dit keer tegen.     

Sjalali Sjalala - tis weer maandag!

Soms val je wel eens met je 'neus in de boter' bij het zappen op tv. Zo overkwam ons dat gisteravond bij het schakelen naar Nederland 1 toen we midden in het door de TROS uitgezonden Nationale Songfestival terechtkwamen en even bleven steken. Het schijnt zo te zijn dat Vader Abraham, geestelijk vader van de Smurfen en uitbater van het ‘Bruine Café aan de haven’ het enige juiste liedje heeft gecomponeerd en dat de TROS daar passende artiesten bij heeft gezocht. Deze mochten gisteravond hunkunsten vertonen en hun kledingsmaak demonstreren. Los van het feit dat de meeste deelnemers vocaal minder sterk waren dan de eerste de beste deelnemer aan de voorrondes van X-Factor of Idols, kreeg ik ook de indruk dat het gros vooral bekend zal zijn in de kroegen van de carnavalssteden die we traditioneel vinden onder de grote rivieren. Ik zag vogelverschrikkers voorbij komen, danseressen die op het biljart van een horecagelegenheid in Sint-Oedenrode nog wel zullen scoren maar niet op de landelijke tv thuishoren en er was een meisje dat haar ogen zo zwaar had opgemaakt dat ze niet alleen haar wimpers niet meer omhoog kreeg maar ook haar mond nauwelijks open. De uiteindelijke winnares, ik miste de finale omdat het hondje piepte om haar rondje, bleek een meisje van 17 te zijn, met de schitterende Hollandse naam Sieneke. Als dat in Oslo straks geen hoge ogen gooit weet ik het niet meer. Ze kon in ieder geval zingen en was als een van de weinigen in staat om de tekst verstaanbaar uit te brengen. De chaos was weer eens troef, de TROS zal zeker hebben gescoord bij lieden die normaal naar de piratenzenders luisteren op de radio en Nederland heeft weer iets om zich op te verheugen als straks de halve finales worden gehouden van het Eurovisiesongfestival en we worden weggestemd door Uzbekhistan en het ook al bij Europa behorende Siberië. Je zou er bijna van gaan roken. Je moet toch iets om je ellende te verdoven toch? Trouwens, wie wil stoppen met die kwalijke en vieze gewoonte kan nu via een zorgverzekeraar betaalde hulp krijgen. Het blijkt dat nogal wat rokers zouden willen stoppen als de kosten maar worden betaald door anderen. Wonderlijk natuurlijk dat wij ‘in feite met zijn allen’ moeten meebetalen om iemand van zijn verslaving af te helpen. Maar goed, hier kan alles, dus waarom niet. Toch denk ik dat een dagje luisteren naar het liedje van Vader A. al voldoende is om nooit meer te roken. Sjalali-sjalala, ik ga weer even uit mijn bol…….Zelfs op deze grauwe en koude maandag….. 

50 jaar verzamelaar - de Siku jaren - 4

De ontdekking van de door de Duitse speelgoedfabrikant Siku geproduceerde vliegtuigmodellen zou onze hele beleving van de ‘ eigen ondernemingen op schaal’ veranderen. Maar dat wisten we nog niet toen we de eerste van die fraai gemaakte vliegtuigen uit zijn verpakking haalden en plaatsten op het toenmalige vliegveld. Het was een Fokker Friendship. In de kleuren van de Filippijnse Luchtmacht, een beschildering die je niet direct in onze streken zou aantreffen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het Siku-vliegtuig was van een heel andere orde dan alles wat we voordien aan vliegend materieel ‘in dienst’ hadden genomen. Het was echt een miniatuurvliegtuigmodel met het doel om zoveel mogelijk op het ware voorbeeld te lijken. Het plastic hoogdekkertje had o.a. twee draaiende propellers en ook metalen wieltjes die een erg realistische indruk maakten. Maar wat was nu die fabriek van Siku die deze indertijd weinig bekende serie vliegtuigen maakte? Wel het merk Siku kwam voort uit de samenvoeging van de naam van de familie die het bedrijf ooit stichtten, Sieper en het woord Kunststoffe, wat vertaald plastic betekent. Siku was indertijd al een grote speelgoedfabrikant die  decennia lang miljoenen stuks van alles en nog wat produceerde. Een deel van de productie werd net voor de oorlog verplaatst naar Tsjecho-Slowakije. Na de oorlog fabriceerde men in eerste instantie vooral huishoudelijke spullen, die waren in het in puin liggende Heimatland belangrijker dan speelgoed. Aan het einde van de jaren veertig schakelde men toch weer over op speelgoed en maakte men blikken, houten en plastic kinderzaken. Nog wat grof, groot en bedoeld om vooral buiten mee te spelen. In 1955 ging met steeds meer over op de productie van plastic spullen en zo maakte men in de jaren vijftig o.a. maar liefst 600 verschillende plastic poppetjes die werden meegeleverd bij het Duitse botermerk Fri_Homa. Van de winst die men daarop maakte werden matrijzen gefinancierd waarmee Siku 32 verschillende modelauto’s kon maken die nu zeer gezocht zijn. In 1959 startte men met het mij zo bekende vliegveld en vliegtuigen op schaal 1:250. Siku maakte er veel werk van en bracht een complete maquette inclusief vlieg- en voertuigen. Men deed er zes jaar over om de serie compleet te krijgen, maar toen bleek al snel dat men veel te grote stappen had genomen en te weinig personeel kon krijgen om aan de enorme vraag te voldoen. Siku bracht o.a. de toen actuele DC-8, Boeing 707, Comet, Tupolev 104, Electra, Lockheed Starliner, Caravelle, Viscount en F-27, maar ook een aantal militaire vliegtuigen waaronder een heuse B-52 bommenwerper. Toen ik indertijd deze serie ontdekte was er nog voldoende van dit spul te koop, maar helaas waren de prijzen voor een schooljongen die ik toen nog was, best hoog. Een DC-8 kostte indertijd Fl. 2,75, het stationsgebouw Fl. 7,95. Te veel van het goede voor mij en mijn kornuiten. Dat veranderde iets toen we zelf gingen werken. Maar toen bleken die Siku-modellen al redelijk slecht te krijgen. De voorraden raakten op en wij kochten daarom alles wat los en vast zat om onze resp. vloten te versterken. Indrukwekkend om te zien. Vooral toen we vrijwel al die oude Siku’s ook maar even omschilderden in onze eigen maatschappijkleuren. Als ik nu, na al die jaren daarop terugkijk, heb ik daar wel spijt van natuurlijk. Want de kwetsbare vliegtuigen, er zullen er na intensief spelen door kleine kinderen, weinig zijn overgebleven in een goede staat, doen nu aardige bedragen bij Siku-verzamelaars. In de vloten van hen die indertijd aan deze Siku-race deelnamen staan er nog wel een paar tentoon, zo ook bij mij. Hoe dan ook, Siku veranderde mijn manier van verzamelen op een bijna schokkende wijze. We maakten sprongen vooruit, maar hadden net als in de echte luchtvaart ook behoefte aan extra ruimte. De tijd van de echte vliegveldmaquettes brak aan. Daarover in een volgend hoofdstuk nog wat meer informatie…..Intussen, vijftig jaar later, is Siku een grootheid geworden in modellenland. Men maakt jaarlijks vele honderdduizenden verschillende automodellen van metaal in vrijwel alle populaire schalen. Ook ander speelgoed wordt nog steeds bij Siku gemaakt. Enkele jaren geleden nam het merk ook haar grote concurrent Wiking over. Kijk eens in een echt goede treinen- of speelgoedwinkel en u ziet deze naam heel vaak voorbij komen. Bedenk dan maar eens dat u naar speelgoed en verzamelaarswerk kijkt dat wordt gemaakt door een echt ‘Traditions’merk dat al wortels heeft die 89 jaar geleden werden gepoot….. 

Foto's - 1) Voorkant van de oorspronkelijke brochure van Siku. Daarop is te zien dat er ook gebouwen werden aangeboden en allerlei andere zaken die bij een miniatuurvliegveld behoorden. De folder stamt uit 1962!

2)Siku deed haar rechten voor de fabricage van haar vliegtuigmodellen over aan het Tsjechische modelmerk Dubena. Deze maakte er bouwpakketen van en deze Lockheed Starliner is er een voorbeeld van. Verkregen via een Tsjechische relatie in 1977.

3)Van de oude vloot staat het grootste gedeelte nog opgeslagen in mijn museum op schaal. Waaronder ook de nodige Siku-vliegtuigmodellen.

4)Op de achterkant van de oorspronkelijke brochure uit 1962 zijn de indertijd geleverde vliegtuigen te zien. De oospronkelijk prijzen en bijschriften maken het geheel nostalgisch.

5)Met dit soort modellen is Siku nu wereldberoemd. Erg fraaie en sterke automodellen!  

De Bedriegers bedrogen...

Soms wordt de bedrieger bedrogen, is het middel erger dan de kwaal. Daaraan moest ik denken toen ik het nieuws tot me nam dat een meerderheid van de Afrikaans/Arabische vrouwen in ons land die volgens archaïsch Barbaars gebruik op jonge leeftijd zijn besneden, nu volwassen als ze zijn, depressief gedrag vertonen. Ze blijken ook veel vaker dan hun onbesneden seksegenoten ruzie te maken met hun partners. Voornamelijk over diens behoefte aan seks. De conclusies zijn duidelijk en voor mij een bevestiging van de eerder hier ook neergepende mening dat deze barbarij niet meer thuishoort in de 21^e eeuw en direct moet worden uitgebannen. Al helemaal in ons liberale en welvarende land. Toch blijken ook in Nederland elk jaar weer tientallen jonge meiden te worden beroofd van hun uiterlijke geslachtsorganen, zelfs door zich dokter noemende figuren. Kennelijk opgehitst door de meest wonderlijke verhalen over hoe voorouders dit ook altijd deden en dat dit nu eenmaal hoort bij de tradities van dees of gene woestijnstam. Wel, een vrouw heeft die specifieke kenmerken en onderdelen niet voor niets. Ze kan er lekker mee genieten van het seksspel en ze zal zich dan ook echt kunnen ontspannen als die stukje van haar vrouwelijkheid op de juiste wijze worden beroerd. Haal je ze echter weg is haar seksleven niet meer bevredigend en zal ze dat mannelijke binnendringen ervaren als pijnlijk en vooral ook vervelend. Want zeker als dat besnijden wordt gedaan door het lokale toverkolletje van 85 jaar oud of zo, wil de hechting op zijn zachtst gezegd wel iets te wensen overlaten en blijft dit een leven lang pijnlijk voor het slachtoffer. Een Barbaars gebruik gebruik dus dat in zwang is bij een naar mijn mening achterlijke cultuur. Daar helpen geen softe maatregelen meer tegen, maar drastische. Wie in Nederland wil wonen en leven zal zich moeten aanpassen en met zijn/haar tengels van dochters, nichtjes of wat dies meer zij af moeten blijven. Op straffe van castratie of iets dergelijks….dan hebben die lui pas iets om ook depressief van te worden. Mijn mening; een schandelijk ouderwets en mensonterend gebruik waar nu eindelijk eens echt paal en perk moet worden gesteld. Omdat wij in onze samenleving vrouwen zien als gelijkwaardig aan de man en niet ondergeschikt of als een soort lustobject in wegwerkverpakking…..Ik ben er boos over, dat zal duidelijk zijn! Sorry als u wellicht na het lezen van mijn blogje daardoor een minder leuke zaterdag beleeft dan gedacht. Maar we moeten hierover ook blijven nadenken en er tegen protesteren naar mijn mening….    

Afknappers..

Als meninggever loop je altijd het risico tegen bepaalde zaken (of mensen) aan te lopen die je doen omdraaien van walging of zwijgen uit een soort van plaatsvervangende schaamte. Dat heb ik trouwens in de achterliggende jaren altijd al gehad. Ook en misschien wel meer in het irl. Soms knap(te) ik af omdat mensen me enorm tegenvielen of omdat je het in jouw rug te steken mes al in het donker zag glinsteren. Maar een van de ‘belangrijker zaken’ in dit verband is voor mij toch ook wel lichamelijke verzorging. Lijfgeuren en onverwachte graspollen op plekken waar ik ze niet verwacht maken dat mijn verwachtingspatroon ten aanzien van de betrokkene direct wordt bijgesteld. Want iemand die zichzelf niet goed verzorgt kan toch nauwelijks in staat zijn om voor anderen aardig of professioneel op te treden zou ik denken? Zo herinner ik me die lieve nieuwe vrouwelijke collega die in een van mijn vorige levens het bedrijf kwam versterken waar ik toen voor mocht werken. Meteen na haar aantreden werd duidelijk dat er een penetrante zweetlucht om haar heen hing en die vulde al snel de ruimte(n) waar zij werkte. Pas na een paar dagen durfden we er als collega's iets van te zeggen. Ze bleek wel de douche maar geen deodorant te gebruiken. Daarna wel kan ik jullie verzekeren! Ook iemand met enorme zweetvoeten kan de atmosfeer aardig bederven voor mij, letterlijk en figuurlijk. Of versleten kleding, egoïstisch gedrag (wel koffie halen voor jezelf maar niet voor een ander…) pure arrogantie of wellicht nog erger gebrek aan een redelijke algemene kennis van de wereld om ons heen. Allemaal zaken die voor mij in meer of mindere mate afknappend werken. Dat doet trouwens ook een verkeerde reclamecampagne, waarbij blijkt dat de marketingmensen het leuke idee voor lieten gaan op de juiste positionering van het product of merk. Nog erger taalfouten in een zgn. bodycopy, zoals ik onlangs weer hoorde, een verkeerde meervoudsvorm. Vreselijk! Een website die het niet doet is ook zo iets. Zeker als er veel wervende public relations voor wordt bedreven. Ik maakte dat gisteren mee op www.kieskompas.nl waar volgens de informatie van de bedenkers iedereen kan zien hoe politieke partijen in zijn/haar gemeente omgaan met bepaalde kwesties die daar lokaal kunnen spelen. Nou, mij lukte het niet om tot een conclusie te komen in mijn gebied, want de sectie met de alles bepalende vragen liet zich niet openen. En nog steeds een grote afknapper voor mij zijn bloggers die geen commentaren toestaan. Nu is het niet zo erg als het gaat over de kat van de buren of hoe snel de goudvis door het aquarium zwemt, maar als je politieke statements maakt en o.a. ‘tegenstanders’ aanvalt, moet je ook commentaren toestaan. Maar nee, dat mag dan vaak niet. O.a. niet van Hanneke Groenteman, bevlogen presentatrice van de VARA. Altijd in gevecht met haar eigen gewicht, maar ook pal staande voor de waarden van de sociaaldemocratie. Helaas net als bij de partij waar zij voor staat doof en blind voor wat anderen vinden van haar opvattingen. Via een mail heb ik haar keurig gevraagd waarom ze deze mogelijkheid op haar op zich leuke blog niet toestaat. Maar u raadt het vast al, tot nu toe geen antwoord gekregen! Dat is pas echt een afknapper!    

Favoriete plekjes...

Hoewel we natuurlijk nog steeds steken in een onvoorstelbaar lange, natte, koude, witte winter, zullen heel wat van mijn medebloggers vast al bezig zijn met het nadenken over hun volgende vakantiebestemming. De een is gek op kamperen de ander gaat liever op zijn jacht varen en wil af en toe even aanleggen in een of andere mondaine haven om zich daar over te geven aan de geneugten van het nachtleven. Ik zelf ben meer van de stedentrips. Zal van doen hebben met mijn herkomst, eens een grote stadbewoner, altijd een grote stadliefhebber of zo. En zo kan ik dus enorm genieten van bezoeken aan sommige steden in binnen- en buitenland. En me verheugen op geplande bezoekjes. Zelfs in economisch ‘lastige tijden’ zoeken we toch onze weg, ook al is dat anno nu wat minder ver dan vroeger wel eens het geval was. Op mijn lijstje van favoriete plekken staat o.a. het Schotse Edinburgh heel hoog, maar ook het Tsjechische Praag kan me nog steeds ontroeren door haar historische schoonheid. Istanboel pakte me met haar levendigheid en Londen met de wonderlijke combinatie van historisch panden, moderne architectuur en een ongekend aanbod van cultuur en winkels. Gezellig vond ik o.a. Antwerpen en Gent, een soort verliefdheid voel ik ook voor Aken en ontroering voel ik ook voor een stad als Berlijn die zoveel over zich heen kreeg in de recente geschiedenis. Voor bezoekjes aan al deze plekken, om er maar een paar te noemen, pak ik graag de koffers in en vertrek terstond, maar ik vind het ook altijd weer heerlijk als de steven van het werkpaard of de vliegmachien weer richting het Amsterdamse wordt gewend. Want met mijn thuisbasis heb ik ook heel veel. Ik ken de stad op mijn duimpje en als we weer eens een stadswandeling maken en rondkijken in verwondering zijn we net toeristen in eigen achtertuin. Daarbij, wat is er mooier dan die fraaie Westertoren in een licht bewolkte blauwe lucht aan de boorden van de Prinsengracht met op de achtergrond die levendige Jordaan. Een brok in de keel is dan mijn deel, een euvel dat de echte Mokummer al snel met me deelt. Nu de sneeuw weer wat smelt gaan we binnenkort weer eens op stedentrip. Vrouwlief en ik pakken dan onze camera’s en gaan weer eens wandelen. Door de eigen stad. Drinken thee (met iets lekkers) bij de Bijenkorf en neuzen rond in de bijzondere winkels van de Hartenstraat of aan de Looiersgracht. We vergapen ons aan de overdreven luxe van de P.C. en snuiven de geuren op van de Albert Cuyp. Eigenlijk hoef je als stadsmens helemaal niet zo ver weg om er even ‘uit te zijn’. En dat is nog low budget ook. Hebben jullie ook zo je favoriete plekjes? Plekken waar je hetzelfde gevoel bij hebt? Laat eens weten dan.

Pluspunthouder

Tijdens de Grammy-award-uitreikingen van een paar dagen geleden zorgde ‘onze nationale’ netwerkster pur-sang, Marlies Dekker, voor het ondergoed van de meeste 'rode loopsters'. Wellicht is het u bekend dat Marlies onze eigen lingeriekoningin is en haar ontwerpen zijn langzamerhand verworden tot ware kunstwerkjes. Al een jaar of 15 geleden startte zij met haar vernieuwende lingerielijn. Opvallend daarbij en zeer onderscheidend waren de extra bandjes die zij boven de cups van haar beha’s liet ‘meelopen’ waardoor deze pluspunthouders een eigen leven gingen leiden. Ook haar strings en andere broekjes waren voorzien van dit kenmerk en dat maakte dat veel vrouwen zich extra aantrekkelijk voelden bij het dragen van die kleine maar meestal lekker zittende lingerie. Nadeel van de producten uit de Marlies Dekkersstal is wel de hoge prijs. Maar daar krijg je wel een perfecte pasvorm voor terug en bijna elke vrouw krijgt een toegevoegde aantrekkelijkheidwaarde voor haar partner als ze iets van ‘Marlies’ aantrekt. En dat is in ons land geen overbodige luxe. Want uit recent onderzoek blijkt dat nog steeds een op de drie vrouwen verkeerde beha’s draagt. Vaak ook omdat winkelpersoneel, niet geremd door enig gebrek aan kennis, heel slecht adviseert. Bij het onderzoek werd gekeken hoe de verschillende proefpersonen, allemaal voorzien van heel verschillende cupmaten, werden geadviseerd. Sommige dames kregen veel te grote beha’s aangereikt, waardoor ze twee keer hun eigen maat zouden kunnen opbergen in die bustehouders (want dat is nog steeds de enige echte naam voor dit nuttige kledingstuk) terwijl andere vrouwen zulke kleine cups aangereikt kregen dat ze last kregen van het gebrek aan ruimte om hun pronkjuwelen in uit te stallen. Een verkeerde beha is niet alleen fysiek vervelend, maar het zorgt ook vaak voor een verkeerde lichaamshouding wat dan weer tot gevolg kan hebben dat lichamelijke klachten ontstaan. Overigens, naast de grote merken lingerie, waartoe Marlies Dekkers dus ook behoort, zijn wij Nederlanders gek op het ondergoed van de Hema. Dat warenhuis liet haar klanten onlangs kiezen uit de producten die men het liefst bij de Hollandse Eendracht Maatschappij Amsterdam wilde kopen. Na de rookworst en nog wat andere zaken kwam lingerie op een erg hoge plaats binnen. Met stip. Ook al krijg je geen enkel draagadvies of hulp bij de maatvoering, de lage prijzen zijn dan doorslaggevend. En zo blijkt dat Nederlandse vrouwen vooral gaan voor degelijke verpakking en minder voor uitstraling en aantrekkelijkheid. Of is dat Hema-spul toch zo gek nog niet?      

Ijskoude leugenaars

Stel je nu eens de situatie voor dat u van uw garagist bij een servicebeurt die u aan uw trouwe vervoermiddel laat uitvoeren, te horen krijgt dat uw blikje ‘volgende week in elkaar kan storten’. Dat maakt op zijn minst onrustig en vermoedelijk kijkt u snel rond voor een alternatief, mogelijk zelfs te koop bij de man die u deze onheilstijding bracht. Hoe akelig als je dan bij een alternatief advies door de ANWB of andere neutrale organisatie te horen krijgt dat jouw zo geliefde autootje niets bijzonders mankeert en nog jaren mee kan. Je voelt je dan toch in de maling genomen en je bekijkt die altijd zo betrouwbaar overkomende garageman ineens als een oplichter. Dat zelfde gevoel zullen veel mensen nu hebben die het milieu een goed hart zijn toegedaan. Die zo veel mogelijk bezig zijn om hun persoonlijke aandeel in het smelten van de gletsjers of het stijgen van de waterspiegel tegen te gaan door de kachel niet meer te gebruiken en het vaak zo slecht functionerende openbaar vervoer te frequenteren. Daartoe aangemoedigd door types als Diederik Samson (hallooooooo…daar is hij weer!), die voor de PvdA in de kamer hun liefde voor zware milieubelastingen de afgelopen tijden zo vaak uitschreeuwden dat er hele volksstammen in hun leugens zijn gaan geloven. Want leugens zijn het. Dat blijkt nu wel uit de eerste bekentenissen van de directeur van het gezaghebbende wetenschappelijke VN instituut IPCC. Daar schreven ze jarenlang rapporten met een erg negatief scenario omdat ze vonden dat regeringen sneller moesten ingrijpen om schade aan het milieu te voorkomen. Daarbij blijkt deze politiek aangestuurde groep wetenschappers bewust veel negatievere scenario’s te hebben gebruikt dan strikt noodzakelijk. En omdat lieden als Samson en Cramer en hun Groen-Linkse vrienden zich telkens weer baseerden op de uitkomsten in deze rapporten werd de grote massa met leugens en valse claims bestookt en waren mensen met een kritische mening altijd betiteld als ‘ketters’. Gisteren moest Samson toegeven dat hij zich ook bedrogen voelde, maar van enige deemoed was geen sprake. Nog steeds vond hij dat wij de dijken moesten verhogen, net als de belastingen en dat we ons nu moeten richten op het feit dat fossiele brandstoffen  ‘op termijn op raken’ en we dus naar alternatieve en duurzame energiebronnen moeten streven. Een kameleon kan niet sneller van kleur wisselen dan deze PvdA-woordvoerder. Hij gaat zelfs zo ver dat hij meent dat we nu niet meer op de wetenschappelijke onderbouwing moeten wachten voor te nemen maatregelen maar dat de (linkse) politiek het initiatief naar zich toe moet trekken. Gelukkig kreeg de rozerode kakelaar enige repliek van een VVD-kamerlid die de rust en het fatsoen zelve bleek en die het verstandiger leek het instituut IPCC eens goed door te lichten. Want daar lijkt men weinig van de vervalsingen te hebben geleerd en nog steeds te geloven dat we morgen tot onze nek in het zeewater staan. Sommige mensen gaan vanzelf in hun eigen leugens geloven. En oh ja, nog een conclusie, dit keer van het KNMI, deze winter (2009-10) is nu al de witste sinds 1978. En weet u nog wanneer de huidige winter ook al weer begon? Op de dag dat de klimaatconferentie van Kopenhagen afgelopen was en de delegatieleden naar hun desbetreffende landen terugvlogen. Behalve Diederik Samson natuurlijk, die reisde per waterfiets en was daardoor net op tijd voor de start van het nieuwe seizoen van ‘De wereld draait door’ terug om zijn verhaal te kunnen doen. Doof, blind, maar zeker niet met stomheid geslagen. In tegendeel………. 

Katarakt

Soms wordt je bij het bekijken van de vaderlandse tv-zenders nog wel eens een keer verrast. Goed drama was al enige tijd niet meer te zien, maar we worden de laatste weken aardig verwend door de schitterend gemaakte verhalen over de levens van Annie M.G. Schmidt (hoewel soms wat trekkerig) en Prins Bernhard (helaas net afgelopen). Maar de zondagavond heeft nog een klein juweeltje in de aanbieding. Een Vlaamse serie die niet voor niets werd bekroond met de Vlaamse TV-ster 2007. Deze serie wordt mooi ‘klein’ gespeeld zoals vaak het geval is bij Vlaamse tv-series en daardoor lijkt het alsof alles zich afspeelt in een of ander echt bestaand dorp in het vlakke Belgische land waar het leven nog een wat lager tempo heeft als dat bij ons altijd het geval lijkt. Ik heb het over de serie ‘Katarakt’ die door de NCRV wordt uitgezonden in de vooravond, net voor de serie over Annie M.G. En ik moet de omroep complimenteren met de aankoop van dit kleine stukje wekelijks kijkgenoegen. De serie neemt ons mee naar een familie die woont, leeft en werkt op een fruitkwekerij. Er is een vader te zien, twee zonen en twee schoondochters. Zij vormen de kern van de serie, waarbij hoofdrolspeelster Karlijn Sileghem (ook bekend uit ‘Witse’) vooral heel realistisch oogt en speelt. Zelfs haar emotionele momenten zoals voorzien bij haar centrale rol wordt nog ingehouden weergegeven. Het verhaal krijgt ondersteuning van sterke bijrollen, is gefilmd op goede locaties, en kent diverse zeer realistische scènes. Maar nergens gaat het script over de top, het blijft allemaal ingetogen en zorgt daarmee voor een heerlijk uurtje televisie kijken. Dat je veel van de betrokken acteurs herkent uit andere (vaak even goede) reeksen maakt niet uit. Die Belgen kruipen vaak net even dichter op een rol in vergelijking met onze eigen acteurs. En dan maakt het niet meer uit of je ze al kent van de ene of de andere serie. Er is trouwens ook al een dvd te koop, terwijl de tv-reeks nog loopt. Dat is wel wat bijzonder. Bij de NCRV te bestellen voor € 34,95. Ik raad u toch aan eerst even te kijken naar een aflevering van deze mooie serie. Eenmaal begonnen met kijken raakt u vast, net als ik, verslaafd. Ook al is het meest spannende dat u zult meemaken of zien dat er af en toe appels van de bomen vallen tijdens een regenbui. Maar dat is nu net de kracht van wat men hier neerzet. En die Karlijn, daar wil ik nog wel eens een bakske mee doen……om over appels en peren te praten, dat spreekt!    

50 jaar verzamelaar - serieus aan de slag - 3

Stelt u even voor hoe dat in die jaren ging. Op de grote tafel in de huiskamer mocht ik af en toe voor of na het avondeten even mijn luchtvloot benutten of mijn schaalmodellen plaatsen. Toen ik ook nog eens van oude geschilderde houtblokjes gemaakte stationsgebouwen begon te plaatsen werd het wel wat problematisch voor mijn moeder. Het opbouwen en afbreken van het geïmproviseerde vliegveld bleek (te) veel tijd in beslag te nemen. Een oplossing bleek uiteindelijk te zijn om mij een vaste stek toe te wijzen in de ‘voorkamer’ waar ik op de vloer een houten plaat mocht neerleggen van ongeveer 1,50x1.20mtr met daar tegenaan wat losse planken om als startbaan te dienen. Alles werd geschilderd en de luchtvloot netjes neergezet. Een miniatuurluchthaven was gevestigd en de eigen ‘airline’ kreeg gestalte. Niet in de laatste plaats doordat er een eigen bedrijfskleur werd aangebracht. Niet omdat het mooi stond of zo, nee die verf stond domweg ter beschikking indertijd. En zo gingen de eerste vliegtuigen uit mijn eigen luchtvloot in een tegen militair groen aanhangende beschildering van start met een rode staart waarop de L van ‘Leo’. En die vloot groeide, er gingen heel wat dubbeltjes op voor de aankoop van toen nog erg simpel te verkrijgen plastic vliegtuigen die om en nabij de schaal van Dinky’s metalen vliegtuigmodellen kwamen. Want, de eerste vliegtuigen uit mijn vloot waren van Dinky, de rest van een of ander onbekend merk dat plastic vliegtuigjes fabriceerde. Omdat er geen originele voorbeelden voor die vliegtuigen in de vloot bestonden, bedacht ik zelf wat aanduidingen. Kloppen deden ze niet, maar het gaf een bekende klank en tevens wat houvast. De Havilland, Lockheed, Curtiss. Bekende fabrikanten, maar in het echt niets van doen met de in mijn vloot opgenomen vliegtuigen. Maar het gaf duidelijkheid, ook bij de mede-miniondernemers werden die vliegtuigen en aanduidingen ‘in dienst’ genomen en vaak ook voorzien van een soort van beschildering. Natuurlijk mochten de meeste vriendjes indertijd geen semipermanent vliegveld uitstallen. De huizen waarin we woonden waren er destijds te klein voor. Maar dan loste je dit op door van kartonnen en van getekende start- en landingsbanen voorziene vellen iets op te bouwen. Dat ging bij de meeste concullega’s prima. Maar we groeiden ook op en door bezoeken aan o.a. Schiphol zagen we dat er veel mankeerde aan onze schaalweergave van de echte luchtvaart. En dus werd er o.a. gekozen om de indertijd bewaard gebleven plastic autootjes uit de Grada-flessen met afwasmiddel (wie kent dit merk en spul nu nog?) in te zetten als vliegveldvervoer. Een uit het dashboard van een gesloopte Chevrolet  overgebleven opwindbare klok deed bij mij dienst opdat we wel ‘op tijd’ zouden vliegen. De administratieve stromen kwamen ook al snel op gang, want een beetje onderneming maakte reclame voor zichzelf en al snel werden er verschillende magazines uitgegeven waarin de concurrenten elkaar de loef af staken door steeds weer met iets nieuws te komen. Waarbij versterking van de vloot wel een heel belangrijk lokmiddel was. In 1962 kreeg die vloot wel een enorme opwaardering toen ik tijdens een bezoek aan Schiphol in de lokale souvenirshop ineens de reeks Siku-vliegtuigmodellen zag die deze Duitse fabrikant eind jaren vijftig al had uitgebracht. Ik vertel er later nog wel iets meer over. Hoe het ook zij, ik nam een nog net aan voor mij betaalbare Fokker Friendship mee naar huis en had daarmee de weg bereid voor een ongekende concurrentieslag tussen de verschillende deelnemers aan dit ondernemersspel op schaal. Want al snel zouden wij de laatste modellen van Siku overal vandaan proberen te halen om zo de concurrent te slim af te zijn. Verzamelen werd toen pas een echte kunst……. 

(Foto's - boven: In 1998 zette ik de oudste twee vliegtuigen uit mijn plasticvloot anno 1961 eens naast een metalen DC-3 model van Schabak in schaal 1:250. Dan is goed te zien hoe de verhoudingen waren. Links staat de viermotorige DH-23 die indertijd bij tientallen tegelijk in gebruik was bij ons-mini-luchtvaartondernemers. Rechts de tweemotorige DH-24 die veel minder populair was.

Foto 2) Van de oorspronkelijke vliegtuigen uit 1960-62 kon ik in 2008 een hele serie exemplaren kopen. Weliswaar uitgevoerd in zachte kunststof - de originele waren van hard plastic gemaakt, maar toch....

Foto 3)De speelgoedfabrikant Siku bracht in de jaren vijftig zeer fraaie schaalmodellen uit van alle in die periode bekende vliegtuigtypen. Over deze Duitse fabrikant volgend deel veel meer informatie. Deze F27 Friendship was mijn eerste echte vliegtuig in de vloot, kostprijs Fl. 2,25. Mijn hele zakgeld voor een week in die dagen.

Foto 4) In 1964 stond mijn eigen houten vliegveld vol met alle vliegtuigen die betrokken waren bij het miniatuurluchtvaartondernemen. Een jaar later was een compleet nieuw vliegveld gebouwd op een andere locatie.)      

Geurige zoektocht

Ineens was hij er. Die geur. Ik werd er vanochtend mee geconfronteerd toen ik de boel hier wat aan het schoonmaken en opruimen was. Af en toe nodig, omdat ik in mijn domein niet alleen volle uitstallingen heb staan maar ook mijn werk verricht en dan wil er wel eens een stofje op de grond vallen of een stapeltje oud papier ontstaan ‘dat ik altijd ergens voor nodig kan hebben’. Na enige tijd met de stofzuiger en prullenbak in de weer te zijn geweest rook ik de geur van verband hout. De herkomst was me vreemd, want open vuur is in ons huistype ondenkbaar ook al hebben de buren wel een allesbrander in de huiskamer laten monteren een paar jaar geleden. Met open ramen buiten hangen en ruiken of die geur daar vandaan leverde geen positief resultaat op. Neen, het ruikt binnen zo. En al ras rende ik trap af en weer op om te zien of elders in het huis iets soortgelijks was te observeren. Niets van dit alles en vrouwlief keek mij net als de katten en de hond verwonderd aan. Maar dat stelde me niet meteen gerust. Dus zoeken, zoeken, zoeken. Nee, het was slechts in mijn eigen kamer dat die geur te ruiken viel en ik herkende die geur ook echt als die van verbrand hout. Ik heb vroeger zelf veel te vaak (als kind) ‘fikkies gestookt’ op de landjes ten zuidoosten van mijn toenmalige woonwijk en die geur herken ik dus direct. Maar objectief bekeken ‘kan dit niet’. Elektrische storingen of kortsluiting hebben een heel andere, vrij penetrante, geur. Dus toch maar even naar de buren. Of zij ook deze geur in huis hadden op de bovenste etage? Ik mocht zelf constateren dat dit niet het geval was. Dat maakt het nog vreemder natuurlijk. Nou ja, ik werd er wat nerveus van, maar kon echt niets vinden dat de oorzaak zou kunnen zijn. Na een paar uur uit huis te zijn geweest rook ik het bij terugkomst opnieuw. Weer in dezelfde hoek van mijn museum, precies daar waar de oude oorlogsvliegtuigen staan. Ze zullen het toch niet koud hebben gekregen en een open vuurtje hebben aangestoken? Nog een keer een uitgebreide controle gedaan, maar ik kon echt niets vinden. Nergens. Maar de geur bleef…Tot een uurtje geleden. Ineens is de geur vrijwel weg. Raar, of zou een van mijn brandweerwagens op schaal de boel hebben uitgeblust? Toy Story revisited? Een mens kan er maar druk mee zijn….  

De vrouw als werkpaard

Het is toch wat met al die vrouwen die zo nodig carrière willen maken, een gezin willen stichten en ook kunnen bijhouden en ook nog eens een relatie wensen die vol passie en vuur verloopt. Wij mannen vinden het al lastig om bijvoorbeeld naar het voetballen of schaatsen te kijken op tv en dan ook een ‘goed gesprek’ te voeren over de klusjes die nog moeten worden uitgevoerd in huis of de boodschappen die overmorgen toch echt moeten worden gedaan. Mannen focussen zich meer op een enkel ding en doen dat dan ook vanuit de genen goed. Vrouwen echter neigen er nog wel eens naar ‘alles’ te willen doen, maar dit dan toch niet helemaal perfect uit te voeren waardoor ze na enige tijd aardig in de stress raken. Wat hadden ze het vroeger dan simpel zeg. Je trok een mooie jurk aan en liet je een beetje vertroetelen en je hoefde helemaal niet te werken, dat deed die man van je wel voor je. Die werkten zes en soms zeven dagen per week keihard van de vroege ochtend tot de late avond en wilde als hij thuis kwam slechts dat het huis was opgeruimd, de kinderen in bed, het eten warm op tafel en zijn vrouw opgewarmd in de slaapkamer. Hoe ingewikkeld kon het zijn? Nou ja, emancipatie is prachtig, maar zorgt ook voor veel stress. Ik vraag me echt af hoe sommige dames het allemaal weten te regelen. Kinderen krijgen is op zich een hele prestatie. Ik doe het mijn tegenvoeters in de schepping niet na, het produceren van die kinderen heeft nog wel iets, maar baren? Maar als vrouwen gaan studeren willen ze ook nog een carrière kunnen koppelen aan die opgedane kennis. En waar dit toe leidt maakte ik afgelopen dinsdag aan den lijve mee. Vorig weekend had ik last van kiespijn. Niet een beetje zeurderige kiespijn, maar een heftige. Gelukkig zijn de pijnstillers in voldoende mate in huis dus dat verdoofde de boel, maar een afspraak met de (vrouwelijke) tandarts was al snel gemaakt. Dinsdag, na alle afspraken van die dag, mocht ik langs komen. Dus daar lag ik dan, de tandarts was al een kwartiertje of drie bezig. De achterste kies aan de linkeronderkant, lastig bereikbaar en een pijnlijk proces van boren, zuigen, spuiten, vullen en zo meer was aan de gang. In haar luxe hightech behandelruimte ging ineens de deur open. Via een ooghoek (als patiënt lig je er compleet voor joker bij in die omstandigheden) zag ik een puberaal jong staan van een jaar of zestien. Hij vroeg: “mam, wanneer gaan we eigenlijk eten?”, waarop zich een vraag en antwoordspel ontwikkelde dat zich over mijn hoofd heen afspeelde. Door de druk van ‘boven’ (zij woont boven haar spreekkamer..) en de vrij lange tijd die nodig was om ook een tweede (onverwacht gevonden) gaatje te dichten kreeg ik een noodvulling op die plek en moest er een vervolgafspraak worden gemaakt. De roep van de nakomelingen was kennelijk groter dan mijn pijnlijke probleem. En zo zag ik een uiterst competente arts ineens als mens. Gewoon een werkpaard dat een heel gezin draaiende moest houden en daarnaast ook nog even een goed gevulde tandartsenpraktijk. Het blijft behelpen met die werkende vrouwen…..

Slechts 65 jaar geleden...

Elke dag hebben wij mensen de mogelijkheid om keuzes te maken. We kiezen voor wel of niet roken, wel of niet te veel eten. Wel of niet een kind (hoewel daar wel wat voorwaarden aan kleven), wel of niet die mooie kleding of tas kopen, wel of niet een nieuwe Apple i-Pad aanschaffen. Keuzes die ons leven wel of niet leuker maken, comfortabeler wellicht. Maar keuzes kunnen ook gaan over die tussen leven of dood. Meestal gaat het dan om zaken die we als mens liever niet elke dag willen overdenken. Soms heb je geen keuze en moet je de dingen maar over je heen laten komen. Dat overkwam miljoenen mensen in het door Nazi-Duitsland bezette gebieden tussen 1940-1945. Er werd voor hen gekozen. Op wonderlijke wijze kwam een industrie op gang die zijn weerga in de geschiedenis van de mensheid niet kende. Joodse mensen werden geselecteerd op hun etnische afkomst en administratief verwerkt. Van echte mensen met een eigen identiteit werden zij net als modern vee voorzien van een speciaal en zeer herkenbaar uiterlijke identificatie en na enige tijd vanuit heel Europa op transport gezet naar zgn. ‘werkkampen’. Waar bij aankomst SS-officieren keuzes voor hen maakten. Simpel, tussen leven en dood. Dood hield in dat je rechtstreeks werd afgevoerd naar de ‘douches’ waar mensen bij elkaar gepakt, vernederd werden vergast. Om aan de andere kant van het gebouw door medegevangenen te worden getransporteerd naar de verbrandingsovens. Zij die mochten blijven leven kregen bijna spijt van die voor hen gemaakte keuze. Want als ‘nummer’ (letterlijk in de armen getatoeëerd) waren de omstandigheden in de kampen verschrikkelijk. Gisteren herdachten overlevenden en de huidige gezagsdragers dat het 65 jaar geleden was dat het vreselijke en in Polen gelegen vernietigingskamp Auschwitz door de Russen werd bevrijd. Die troffen daar een paar duizend uitgemergelde gevangenen aan die te ziek waren voor, wat de Duitsers toen noemden, ‘grote mars’. Daarbij werden nog eens vele duizenden veelal joodse gevangenen afgevoerd richting Duitsland. Telkens als ik dit soort gebeurtenissen terugzie of er over lees snap ik niet dat een beschaafd volk keuzes maakte als het Duitse dat ooit deed. En denk ik dat het goed is dat we ons realiseren dat deze gruwel slechts 65 jaar geleden plaatsvond. Het geeft me een onbestendig gevoel als ik dan weer luister naar haatpredikers of uitsluiters. Kennelijk niets geleerd hebbend van de geschiedenis. En laten we wel zijn, etnische zuiveringen zijn van alle tijden, want nog geen 15 jaar geleden deden de Balkanvolkeren het in voormalig Joegoslavië nog eens dunnetjes over. Waarbij de wreedheden over en weer gingen tussen de verschillende partijen en niet zo gestructureerd wellicht als indertijd de Duitsers dat wel deden. Ik ben erg blij dat we tegenwoordig andere keuzes maken in de geciviliseerde en ontwikkelde wereld die Europa nu eenmaal is. Want samenwerking en begrip is een beter wapen tegen dit soort verkeerde keuzes dan afstand houden en onderscheid maken. Zo , en dan nu een bakkie thee, want de keuze voor koffie heb ik al lang geleden afgeschaft….

(In Auschwitz zijn naar schatting 1,1 miljoen voornamelijk joodse burgers om het leven gebracht . Maar ook zigeuners en wat de Duitse propaganda 'untermenschen' noemde. Het was het grootste vernietitingskamp van de nazi's in Europa..)

Modeperikelen

De Amsterdam Fashion Week start weer en dan zie je op tv weer allerlei onderwerpen voorbij komen die van doen hebben met het begrip mode. Daarbij ook de presentatie van de wintermode voor volgend seizoen. Dan komt telkens bij mij een paar vragen naar boven die ik nooit in mijn leven goed beantwoord heb gekregen. Veel van die voorgestelde mode is weinig praktisch bijvoorbeeld. Waarom doen die ontwerpers dat? Ik zie mij als man bijvoorbeeld niet zo snel de (strenge)winter in gaan met zeer opmerkelijke broeken die ongeveer driekwart van het been bedekken, waaronder ik dan een soort rubberen laarsjes moet gaan dragen. Een T-shirt er bovenop lijkt me ook niet iets om je op te verheugen, of er moeten drie truien overheen van Yorkshire Wool of zo. Jasjes hebben maar een enkele knoop, zijn asymmetrisch gemaakt en ogen alsof je bij de lokale Kringloper iets hebt gekocht van een voorraad met veel te kleine maten die in Maleisië onder dwang door kinderen is gemaakt. Nee, mode is leuk om naar te kijken maar echt praktisch? Nee! Zo zie ik de dames in deze schepping ook niet zo snel over straat gaan zonder dat ze hun grootste schatten bedekken met beha of topje onder hun al dan niet bij Gaultier gekochte superhippe jasjes. Je zou binnen de kortste keren door de smaakpolitie van de straat worden gehaald denk ik. Nog los van de kans op een fikse verkoudheid of blaasontsteking. Toch volgen we met 'zijn allen' die modetrends wel zo lijkt het. Tot mijn verbijstering blijkt voor vrouwen een soort babyluierbroek in te zijn, waarbij het kruis kennelijk ongeveer bij de knieën hoort te zitten en enige vorm van het onderlijf niet meer wordt geshowd maar juist compleet verborgen. Ooit bedacht op de catwalks van Milaan of Parijs, maar kennelijk toch aanslaand bij een groep vrouwen die meent dat ze er in al die rare outfits mooi uitzien. Ik vind het een schande. Wat je hebt gekregen moet je laten zien, zo leerde ik van een van onze NOS-omroepsters vorig jaar, dus kom op zeg, weg met die rare hangkruisbroeken en showen die billen en heupen. Wat wij mannen betreft, ik verbaas me ook altijd weer over onze spaarzaamheid. Zo zie je nog steeds mannen lopen in van die 'fout’ gekleurde te rode, groene of blauwe colberts die ergens in het begin van de jaren negentig in de mode waren.  Omdat die kleren kennelijk niet opgebruikt raken blijven ze in de kast hangen en erger nog, om de schouders van de eigenaar. Ik zelf ben nogal gecharmeerd van ribcordjasjes (in gedekte kleuren..). Daarmee grijp ik terug op de vroege periode van mijn leven toen ik trendsetters als Rob de Nijs volgde en ook een ribjasje ging dragen. Nog steeds lekker zittend, nu comfortabel warm, en lekker handig met veel zakken. Uiteraard draag ik de moderne uitvoering nu. Maar of het mode is???  En jullie? Zelf ook bezig met de laatste mode? En welke onpraktische kleding trekken jullie af en toe toch aan omdat het volgens de fashionista’s moet? Ik ben er oprecht benieuwd naar….

Vogels tellen...

Mocht u zich hebben afgevraagd wat uw buren afgelopen zaterdag in hun tuinen of het om de hoek gelegen gemeentelijke parkje deden kan ik u wellicht helpen aan de oplossing. Zij zaten niet voor hun lol in de kou en de nattigheid met een notitieblok, verrekijker en camera daar. Nee, zij telden vermoedelijk net als 31.000 andere Nederlanders de lokale vogelpopulatie. Dat tellen dient een zeker doel, er zijn mensen die willen weten hoe het staat met de samenstelling van onze vliegende fauna en elk jaar wordt er daarom geteld. Hoe dat technisch gaat is mij een raadsel. Want je kunt die in het wild levende vogels toch lastig van elkaar onderscheiden en als een (ik schrijf maar wat..) meesje een keer ontdekt heeft dat ergens iets te halen valt, het is tenslotte slecht weer momenteel, tel je dat beestje dan een, twee of tien keer mee op de lijst? Bij vliegtuigen ligt dat toch simpeler. Een registratie op staart en vleugels is uniek en dat onderscheidt die metalen tegenhangers van elkaar. Hoe dan ook, al die tellende lieden zijn er achter gekomen dat in Nederland de huismus nog steeds de meest voorkomende vogelsoort is. Gevolgd door de merel en de koolmees. Ook het roodborstje deed het deze winter goed. Als ik die uitslagen eens houd tegen die uit mijn eigen waarnemingen kom ik toch tot schokkende verschillen. Hier komt de huismus praktisch niet voor. Je hoort of ziet ze niet. Opmerkelijk, want de wijk is er voldoende toe ingericht en groen zat. Nee, hier zitten wel merels en koolmezen, maar geen mussen. En wij zien hier veel meeuwen, duiven, kraaien, kauwen en zelfs af en toe een Vlaamse Gaai. Allemaal al eens op de foto gezet, maar musjes? Nee. Wat we hier wel veel zien zijn van de krijsende grasparkieten. Beestjes die helemaal niet thuis horen in onze streken maar ooit in het Amsterdamse Vondelpark losgelaten, daarna door een in de omgeving levende dame goed verzorgd en sindsdien als een olievlek over heel de periferie uitgezworven. Kennelijk passen die tropische vogels zich goed aan bij de kou in ons land. Overal zie je ze (je hoort ze ook..) en onlangs kwam aan het licht dat er zelfs al enkele tientallen in Utrecht zijn gesignaleerd. Het zal niet lang duren voordat deze beestjes overal in ons land te zien zullen zijn. En dan zijn alle milieufanaten weer overtuigd van het feit dat de temperaturen flink stijgen. Daarbij wijzend op een vogelsoort die het hier kennelijk zo naar de zin heeft dat kou en sneeuw hem niet tegenhouden hier te blijven. In tegenstelling tot de huismus. Die stonden er om bekend dat ze bij grote hitte van het dak vielen toch? Hoe zit het met jullie leefomgeving? Welke vogels kom je daar tegen? En vooral de huismus, zijn die wel of niet zichtbaar in jouw eigen omgeving?